தமிழ் சினிமாவில் காதல் படங்கள் பெரும்பாலும் இனிமையான தருணங்களையும், இதயத்தைத் தொடும் உணர்வுகளையும் மட்டும் சொல்லி முடித்துவிடுகின்றன. ஆனால் ‘லவ் ஓ லவ்’ அந்த வழக்கமான பாதையைத் தவிர்த்து, காதல் என்றால் என்ன, அதை நடைமுறை வாழ்க்கையில் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதை நேர்மையாகவும், கொஞ்சம் கலகலப்பாகவும் சொல்ல முயற்சித்திருக்கிறது. குடும்ப உறவுகளையும், பொறுப்புகளையும் இணைத்து, இன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஏற்ற நாகரீகமான கதையாக இயக்குநர் மகேஷ் ராஜேந்திரன் வடிவமைத்திருப்பது இந்தப் படத்தின் முக்கிய அடையாளம்.
நாயகன் பவிஷ், மாதம் ரூ.40,000 சம்பளம் வாங்கியும் தனக்கென்று ஒரு பைக் வாங்காமல் அப்பாவின் இருசக்கர வாகனத்தைப் பயன்படுத்தி, சம்பளம் முழுவதையும் குடும்பத்திற்குக் கொடுத்துவிட்டு, தன் சொந்தச் செலவுக்குக்கூட பணம் கேட்காத அற்புதமான இளைஞனாகத் தொடங்குகிறான். அவன் வாழ்க்கையை முழுக்க மாற்றியமைக்கும் நாயகி நாகதுர்கா, தன் ஆடம்பரச் செலவுகளாலும், அக்கறையற்ற காதல் உறவாலும் பவிஷை கடன்காரனாக்கி, குடும்பத்திலிருந்து பிரித்து, வேலையையும் இழக்கச் செய்கிறாள். இதனால் மனம் உடைந்த பவிஷ், உறவை முறித்துக்கொள்ள முடிவெடுக்கிறான். ஆனால் நாகதுர்கா, “பவிஷ் தான் எனக்கு ஏற்றவன்” என்ற உறுதியுடன் அவனைத் திருமணம் செய்தே ஆக வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறாள்.
இந்த நிலையில் பவிஷ் ஒரு சவாலான நிபந்தனை வைக்கிறான். நான்கு வருடங்களாக அவன் காதலனாகச் செய்ததை, அவள் நான்கு மாதங்களில் செய்து காட்ட வேண்டும். அப்படிச் செய்தால் திருமணம்; இல்லையென்றால் அவள் விலகிச் செல்ல வேண்டும். இந்த நிபந்தனையை ஏற்று, ஆண்களின் உலகத்துக்குள் நுழைய முடிவெடுக்கும் நாகதுர்கா, அந்த நான்கு மாதங்களை வெற்றிகரமாகக் கடக்கிறாளா, இல்லை பிரிந்து போகிறாளா என்பதுதான் படத்தின் மையக்கதை.
பவிஷ் தன் இரண்டாவது படத்தில் நடிப்பிலும், நடனத்திலும், ஆக்ஷன் காட்சிகளிலும் தன்னைத் தெளிவாக நிரூபித்திருக்கிறார். குறிப்பாக காதலி மீது கோபம் கொள்ளும் காட்சிகளில் அவர் காட்டும் அடக்கமான உணர்ச்சி வெளிப்பாடு, பாதிக்கப்பட்ட இளைஞர்களின் உணர்வுகளை நன்றாகப் பிரதிபலிக்கிறது. சில இடங்களில் தனுஷின் நினைவுகளைத் தூண்டும் அளவுக்கு அவரது நடிப்பு இயல்பாக இருக்கிறது.
புதுமுக நடிகை நாகதுர்கா, பக்கத்து வீட்டுப் பெண் போன்ற எளிமையான தோற்றத்தில் வருகிறார். ஆனால் பெரிய திரையில் பார்வையாளர்களை உடனடியாகக் கவரும் காந்தி அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் தூரத்தில் இருப்பதாகத் தெரிகிறது. நடனக் காட்சிகளுக்கு போதிய வாய்ப்பு இல்லாததும், அவரது கதாபாத்திரத்தின் உணர்ச்சி ஆழம் முழுமையாக வெளிப்படாததும் சிறிய குறையாக உள்ளது.
கே.எஸ்.ரவிக்குமார் (தந்தை), செல்வராகவன் (போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டர்), வனிதா விஜயகுமார் (மகளிர் சங்கத் தலைவி) போன்ற அனுபவமிக்க நடிகர்கள் தங்கள் திரை இருப்பால் கதைக்கு நம்பகத்தன்மையைச் சேர்த்திருக்கிறார்கள்.
ஒளிப்பதிவாளர் பி.ஜி.முத்தையா படத்தை முழுக்க வண்ணமயமாகவும், இயற்கையாகவும் படம்பிடித்திருக்கிறார். ஒரே ஒரு சண்டைக் காட்சி இருந்தாலும், அது உண்மைக்கு மிக அருகில் இருப்பதுபோல் உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. பாடல் காட்சிகளில் அவர் பயன்படுத்திய ஒளி மற்றும் வண்ணங்கள் கண்ணுக்கு மிகவும் இனிமையாக இருக்கின்றன.
பாக்ஸன் இசையமைத்த பாடல்கள் வணிகரீதியாகச் சுவாரசியமாக இருந்தாலும், மக்கள் மனதில் நீண்ட நாட்கள் நினைவில் நிற்கும் அளவுக்கு இனிமையாக இல்லை. பின்னணி இசை சராசரி அளவிலேயே இருக்கிறது.
இயக்குநர் மகேஷ் ராஜேந்திரன் (ஜெயம் ரவி-ஹன்சிகா நடித்த ‘ரோமியோ ஜூலியட்’ படத்தில் உதவி இயக்குநராகப் பணியாற்றியவர்) கதையை வரிசைப்படி சொல்லும் விதத்தில் சற்று இடறினாலும், திரைப்படத் தொகுப்பாளர் என்.பி.ஸ்ரீகாந்த் காட்சிகளை அழகாக இணைத்து, பார்வையாளர்களுக்கு எளிதாகக் கடத்தியிருக்கிறார். காதலின் பிரச்சினைகளுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து, காதல் எப்படித் தொடங்கியது என்பதைப் பின்னுக்குத் தள்ளியிருப்பது புதிய முயற்சியாகத் தெரிகிறது. இருப்பினும், காதல் மலரும் இனிமையான தருணங்களின் மேஜிக் கொஞ்சம் குறைவாகவே உள்ளது.
ஒட்டுமொத்தத்தில், ‘லவ் ஓ லவ்’ குறைகள் இருந்தாலும் அவற்றை மறைக்கும் அளவுக்கு நேர்மையான திரைக்கதை, மகிழ்ச்சியான காட்சிகள், நெகிழ்ச்சியான தருணங்கள், இதமான காதல் உணர்வுகள் மற்றும் இணக்கமான குடும்ப உறவுகளுடன் வருகிறது. காதலர்கள் மட்டுமல்ல, குடும்பத்தோடு சேர்ந்து பார்க்க விரும்பும் அனைத்து வயதினருக்கும் ஏற்ற, இனிமையான காதல் படமாக இது அமைந்திருக்கிறது.
