தெலுங்கு சினிமாவில் பீரியட் படம் என்றாலே பொதுவாக அலங்கார அரண்மனைகள், வண்ணமயமான உடைகள், பெரிய போராட்டங்கள் என்ற எதிர்பார்ப்புகள் இருக்கும். ஆனால் ‘ராவ் பகதூர்’ அந்த எல்லைகளைத் தகர்த்து, ஒரு மன்னர் வம்சத்தின் இருண்ட ரகசியங்களையும், மனித மனத்தின் ஆழமான சந்தேகங்களையும், சாதி-நிற வெறியின் கொடிய விளைவுகளையும் ஆழமாகத் தோண்டி எடுக்கும் ஒரு தனித்துவமான உளவியல் திரைப்படமாக வந்திருக்கிறது. வெறும் கதை சொல்லல் அல்ல; அது ஒரு மனிதனின் இறுதி நாட்களில் அவனை வாட்டும் குற்ற உணர்வு, ஆணவம், பழிவாங்கும் தன்மை ஆகியவற்றை நுட்பமாக அலசும் படைப்பு.
மன்னர் பரம்பரையைச் சேர்ந்த ராம்ப்பா ராவ் பகதூர் (சத்ய தேவ்), வயது மூப்பு, உடல்நலக் குறைவு மற்றும் மன உளைச்சலால் துன்புற்று தன் வாழ்வின் கடைசி நாட்களை எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறார். மருத்துவர்கள் கூறிய காலக்கெடுவைத் தாண்டியும் உயிர் வாழும் அவர், தன் மனதில் புதைந்து கிடக்கும் ஒரு பெரிய சந்தேகத்தைத் தீர்த்துவிட்டால் மட்டுமே நிம்மதியாகக் கண்களை மூட முடியும் என தன் நண்பரும் மருத்துவருமான விகாஸிடம் (விகாஸ் மப்புலா) தெரிவிக்கிறார்.
அந்த சந்தேகம் என்ன? அவரது இளமைக்கால காதல், தீபா தாமஸுடனான திருமணம், இளைய மகன்மீது ஏன் அப்படி ஒரு கொடிய வெறுப்பு? இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களை வெறும் காலகட்டப் பின்னணியில் மட்டும் நிறுத்தாமல், ஆழமான உளவியல் அடுக்குகளாகவும், சாதி-நிறப் பாகுபாட்டுக்கு எதிரான கூர்மையான அறைகூவலாகவும் வடிவமைத்திருக்கிறார் இயக்குநர் வெங்கடேஷ் மஹா.
சத்ய தேவ் இந்தப் படத்தைத் தன் தோளில் தூக்கிச் சென்றிருக்கிறார். இளமை மற்றும் முதுமை என்ற இரு வேறுபட்ட காலகட்டங்களை உடை, மேக்கப் மட்டுமல்லாமல், உடல் மொழி, கண் அசைவுகள், குரல் உச்சரிப்பு, நடை என அனைத்திலும் மிக நுணுக்கமாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். கோபம், வெறுப்பு, குற்ற உணர்வு, தவிப்பு என அனைத்து உணர்ச்சிகளையும் அபாரமாகக் காட்டி, படத்தை முழுக்கத் தன் நடிப்பால் உயிர்ப்பித்திருக்கிறார்.
விகாஸ் மப்புலா தன் கதாபாத்திரத்துக்கு நீதி செய்திருக்கிறார். குறிப்பாக உளவியல் திருப்பங்கள் வரும் இடங்களில் அவர் கொடுக்கும் அமைதியான ஆதரவு பார்வையாளர்களுக்கு நம்பகத்தன்மையைத் தருகிறது. தீபா தாமஸ் தனக்கு வழங்கப்பட்ட வரையறைக்குள் நின்று சிறப்பாக நடித்திருப்பதோடு, இறுதிக் காட்சியில் கொண்டு வரும் திருப்பம் பார்வையாளர்களை உண்மையிலேயே ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது. பாலா பரசர், ஆனந்த் பாரதி, பிரணய் வேகா உள்ளிட்ட துணை நடிகர்கள் அனைவரும் தங்கள் கதாபாத்திரங்களுக்கு மிகவும் பொருத்தமானவர்களாகத் தெரிகிறார்கள்.
ஒளிப்பதிவாளர் கார்த்திக் பரமர் பீரியட் படத்துக்கு வழக்கமான வண்ண வெறியைத் தவிர்த்து, மங்கலான விளக்கு ஒளிகள், நிழல்களின் விளையாட்டு, குறிப்பிட்ட வண்ணத் தட்டுகள் மூலம் மிகவும் வித்தியாசமான, இருண்ட மற்றும் உளவியல் ரீதியான சூழலை உருவாக்கியிருக்கிறார். இசையமைப்பாளர் ஸ்மரன் சாய் பழங்காலக் கருவிகளைப் பயன்படுத்தி உருவாக்கிய பின்னணி இசை, உரையாடல் இல்லாத காட்சிகளில் கூட கதாபாத்திரங்களின் மனநிலையை அழகாகப் பிரதிபலிக்கிறது.
கலை இயக்குநர் ரோஹன் சிங் அரண்மனையின் ஒவ்வொரு மூலையையும், அதில் இருக்கும் பொருட்களையும் மிக நுட்பமாக வடிவமைத்திருக்கிறார். நாயகனின் உடையில் பயன்படுத்திய வண்ணங்களுடன் அரண்மனையின் வண்ணங்களை ஒத்திசைவாக அமைத்தது ஒரு சிறப்பான தொடர்பை உருவாக்கியிருக்கிறது.
கதை, திரைக்கதை, இயக்கம், படத்தொகுப்பு என அனைத்தையும் தானே கவனித்த வெங்கடேஷ் மஹா, வெறும் வணிகப் பீரியட் படமாக மாற்றாமல், சாதி ஆணவம், நிற வெறி, ராஜ வம்சத்தின் மேட்டுக்குடி மனநிலை ஆகியவற்றை நேரடியாக அடித்து நொறுக்கும் ஒரு துணிச்சலான உளவியல் திரில்லராக உருவாக்கியிருக்கிறார்.
படத்தின் நீளமும் சில காட்சிகளின் நீட்சியும் சற்று குறையாக இருந்தாலும், சத்ய தேவின் அசாதாரண நடிப்பு அந்தக் குறைகளை முற்றிலுமாக மறக்க வைத்துவிடுகிறது. துவக்கத்தில் ஒரு சிறுவன் தோன்றி பயமுறுத்தும் காட்சி திகில் படம் போல் தோன்றினாலும், அதன் பிறகு வரும் ஒவ்வொரு திருப்பமும் பார்வையாளர்களை இறுக்கமாகக் கட்டிப் போடுகிறது. வணிக சூத்திரங்களை முற்றிலுமாகத் தவிர்த்து, உலகத் தரத்தில் ஒரு திரைப்பட அனுபவத்தைத் தந்திருக்கும் இயக்குநர் வெங்கடேஷ் மஹாவுக்கு தெலுங்கு சினிமா நிச்சயம் நன்றி சொல்ல வேண்டும்.
