தமிழ் சினிமாவில் திகில் படங்கள் பெரும்பாலும் நகைச்சுவையுடன் கலந்து, பயத்தை வேடிக்கையாக்கி விடும் வழக்கம் இருந்து வருகிறது. அந்தப் போக்கை உடைத்து, தூய்மையான பயத்தையும் உளவியல் அழுத்தத்தையும் மட்டும் மையப்படுத்திய ஒரு படமாக ‘டார்க்’ வெளிவந்துள்ளது. இயக்குநர் கல்யாண் கே.ஜெகன், ஒரு சாதாரண பேய் வீட்டுக் கதையை உளவியல் திகிலாக மாற்றி, பார்வையாளர்களை நொடிக்கு நொடி பதட்டத்தில் வைத்திருக்கிறார்.
கே.பாக்யராஜின் வீட்டில் வாடகைக்கு தங்கியிருந்த மூன்று இளைஞர்களில் ஒருவன், மற்ற இருவரை மிருகத்தனமாகக் கொலை செய்துவிட்டு தானும் தற்கொலை செய்துகொள்கிறான். இதனால் அந்த வீடு காலியாகி, குறைந்த வாடகை காரணமாக உண்மையைத் தெரிந்தும் அஜய் கார்த்திக் அங்கு குடியேறுகிறான். தைரியமாக வசிக்கத் தொடங்கிய அவன், சில நாட்களில் அமானுஷ்ய நிகழ்வுகளை எதிர்கொண்டு மெல்ல மெல்ல உளவியல் ரீதியாக உடைந்து போகிறான்.
இதற்கிடையே அஜய் கார்த்திக் தன்னைத்தானே கொடூரமாகத் தாக்கிக் கொண்டு இறந்துவிட, வீட்டு உரிமையாளர் கே.பாக்யராஜும் உயிரிழக்கிறார். விசாரணைக்கு வரும் போலீஸ் அதிகாரி நட்டி, சடலங்களைப் பார்க்கும் வேளையில் இறந்த அஜய் கார்த்திக் திடீரென உயிர் பெற்றெழுந்து அவரை எச்சரித்துவிட்டு மீண்டும் விழுந்து விடுகிறான். இந்த அதிர்ச்சிகரமான சம்பவம் நட்டியை விசாரணையைத் தீவிரப்படுத்த வைக்கிறது. அந்த வீட்டில் நடந்த மர்ம மரணங்களின் உண்மை என்ன? அஜய் கார்த்திக் எதிர்கொண்ட அமானுஷ்ய சம்பவங்களுக்குப் பின்னால் இருக்கும் பயங்கரமான ரகசியம் என்ன? என்பதைப் படம் மிகுந்த பதற்றத்துடன் வெளிப்படுத்துகிறது.
நாயகனாக அஜய் கார்த்திக் மிகவும் இயல்பாகவும், நம்பகத்தன்மையுடனும் நடித்திருக்கிறார். ஜாலியான இளைஞனாகத் தொடங்கி, பேய் வீட்டுக்குள் நுழைந்த பிறகு அவனுக்கு ஏற்படும் மன உளைச்சல், பயம், மனநிலை மாற்றங்கள் அனைத்தையும் அவர் தன் முகபாவனைகள் மற்றும் உடல் மொழி மூலம் அழகாக வெளிப்படுத்தியுள்ளார். இது படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக அமைந்துள்ளது.
காவல்துறை அதிகாரியாக நட்டி அசத்தியிருக்கிறார். வழக்கமான குற்ற வழக்கு என்று நினைத்து விசாரணையைத் தொடங்கி, பின்னர் அதன் பின்னணியில் இருக்கும் பயங்கர உண்மையை அறிந்து அதிர்ச்சியடையும் விதம் மிகவும் இயல்பாக இருந்தது. கே.பாக்யராஜ் தன் அனுபவம் மிக்க திரை இருப்பால் படத்திற்கு தனி மெருகூட்டியிருக்கிறார்.
ஒளிப்பதிவாளர் ரவி சக்தி, வீட்டின் இருட்டான சூழலை வெறும் இருளாக மட்டும் காட்டாமல், ஒவ்வொரு மூலையிலும் ஒரு மர்மம் ஒளிந்திருப்பது போன்ற உணர்வைத் திறமையாக உருவாக்கியுள்ளார். குறைந்த வெளிச்சத்தில் கேமரா கோணங்களைப் பயன்படுத்திய விதம் பார்வையாளர்களின் பதட்டத்தை நேரடியாக அதிகரிக்கிறது.
பின்னணி இசையில் மனு ரமேஷ் மிகுந்த கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார். பயங்கரமான சத்தங்களைத் தவிர்த்து, மௌனத்தையும் நுட்பமான ஓசைகளையும் பயன்படுத்தி, பார்வையாளர்களின் இதயத் துடிப்பை மெல்ல மெல்ல உயர்த்தியுள்ளார். இது திகில் படங்களில் அரிதாகக் காணப்படும் ஒரு நுட்பமான அணுகுமுறை.
படத்தொகுப்பு கதிரேஷ் அலகேஷன் கையில் இருந்ததால், எந்த நொடியில் என்ன நடக்கப் போகிறது என்று கணிக்க முடியாத அளவுக்கு காட்சிகள் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. கலை இயக்குநர் சண்முகராஜா வீட்டைப் பார்த்தாலே மனதில் அச்சத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில் வடிவமைத்திருக்கிறார்.
இயக்குநர் கல்யாண் கே.ஜெகன், திகில் கதையை வெறும் பயமுறுத்தலாக மட்டும் வைத்துக்கொள்ளாமல், உளவியல் அழுத்தத்துடன் இணைத்து எடுத்திருப்பது பாராட்டத்தக்கது. பேயை நேரடியாகக் காட்டாமல், கதாபாத்திரங்களின் மனநிலை மூலம் பயத்தைப் பரப்பியிருப்பது படத்தின் முக்கிய சிறப்பு. சில இடங்களில் சிறிய லாஜிக் குறைபாடுகள் தென்பட்டாலும், அவை பயத்தின் தீவிரத்தால் மறைந்து போகின்றன.
‘டார்க்’ படம் முடிந்த பிறகும் சில நாட்கள் மனதில் ஒரு விதமான அமைதியின்மையை விட்டுச் செல்லும் தன்மை கொண்டது. தமிழ் திகில் ரசிகர்களுக்கு இது ஒரு புத்துணர்ச்சியான அனுபவம்.
