சமூக நியாயம், தாய்மையின் உணர்வு, சாதி வேறுபாடு போன்ற தலைப்புகளை ஒருங்கே பேசும் கதைமாந்திரத்தில் உருவானது ‘பருத்தி’.
கிராமத்து சூழலில் நடந்துபோகும் இந்தக் கதையில், ஒரு பெண் தனது வாழ்க்கையில் எதிர்கொள்ளும் வேதனைகள், மகன் தாயைத் தேடும் உணர்ச்சி, மற்றும் சாதி பிரிவினை ஏற்படுத்தும் துன்பங்கள் நெகிழச்செய்யும் வகையில் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஏ. குரு இயக்கிய இந்த படம், உண்மையையும் உணர்ச்சியையும் இணைக்கும் ஒரு சமூகப் படைப்பாக உருவாகியுள்ளது
கணவரை இழந்த சோனியா அகர்வால், தனது உறவினரின் வீட்டில் தவிக்கும் பெண்ணாக வாழ்கிறார். விவசாய கூலியாக உழைத்து வாழ்க்கையை தாங்கும் அவருக்கு குடும்பம் என்று சொல்லிக் கொள்ள யாரும் இல்லை. மறுபுறம், பெற்றோரின் அன்பு அறியா சிறுவன் திலிப்ஸ், தனது பாட்டியின் பாதுகாப்பில் வளர்கிறான். அவனுக்குக் கிடைக்கும் ஒரே மகிழ்ச்சி – பள்ளியில் அவனை அன்பாக அணுகும் தோழி வர்ஷிட்டாவின் நட்பு.
இத்துடன், சாதி வேறுபாடு காரணமாக திலிப்ஸ் எதிர்கொள்ளும் சமூக அவமதிப்பும் அவன் மனதை ஆழமாக கீறுகிறது. அவன் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கிய திருப்பமாக, சோனியா அகர்வால் தான் தனது தாயென்பதை தெரிந்துகொள்வது வருகிறது. தாயும் மகனும் ஏன் பிரிந்து வாழ்ந்தனர்? சாதியால் துன்பம் அனுபவித்த திலிப்ஸ் மீண்டும் வாழ்க்கையை மீட்டாரா? என்ற கேள்விகளுக்கான பதிலே ‘பருத்தி’ படத்தின் மையமாகும்.
சோனியா அகர்வால் ஒரு கிராமத்து கூலி பெண்ணாக மாறியிருப்பது வேறுபட்ட முயற்சியாக இருந்தாலும், அவரது நடிப்பில் வித்தியாசமான தாக்கம் தெரியவில்லை. அந்தக் கதாபாத்திரத்தில் உணர்ச்சி பூர்வமான ஆழம் ஏற்படாததே குறையாகும்.
திலிப்ஸ் கதாநாயகனாக தனது திறமையை முழுமையாக வெளிப்படுத்த முயற்சி செய்திருக்கிறார். சில காட்சிகளில் அவர் உண்மையாகக் கவர்ந்திருக்கிறார். வர்ஷிட்டா, சுகண்யா, குட்டிப்புலி சரவணன் உள்ளிட்ட மற்ற நடிகர்களும் தங்களுக்குக் கிடைத்த வேடங்களில் நம்பிக்கையுடன் நடித்துள்ளனர்.
ரஞ்சித் வாசுதேவனின் இசை – பாடல்களும் பின்னணி இசையும் – படத்துக்கு ஓரளவு உயிரூட்டுகிறது. ராஜேஷின் ஒளிப்பதிவு கிராமத்து இயல்பையும் கதாபாத்திரங்களின் உண்மைத் தன்மையையும் அழகாகப் படம் பிடித்துள்ளது.
படத்தொகுப்பாளர் ஆர்.கே. செல்வம் கதையின் வேகத்தை சரியாக கையாண்டாலும், சில இடங்களில் கதை சொல்லும் பாணி சற்றே குழப்பமாக இருக்கிறது.
எழுதி, இயக்கிய ஏ. குரு, தாய்–மகன் உறவை உணர்ச்சியோடு வெளிப்படுத்த முயன்றதோடு, சாதி பிரிவினையை விமர்சித்துள்ளார். ஆனால் அவர் கூற விரும்பிய கருத்தை திரைக்கதை வழியாகத் துல்லியமாகப் பதிவு செய்ய முடியாததே குறையாக தோன்றுகிறது.
இயக்குநரின் நோக்கம் பாராட்டத்தக்கது; ஆனால் அதை திரையில் பதியச் செய்யும் திறனில் குறைபாடு தென்படுகிறது. ‘பருத்தி’ ஒரு நல்ல முயற்சி என்றாலும், இன்னும் சிறிது நுணுக்கம், உணர்ச்சி ஆழம் இருந்தால் இது மனதில் நிற்கும் படமாகியிருக்கும்.
