தமிழ் ஈழத்தில் இறுதிக்கட்டப் போர் நடைபெற்ற காலகட்டத்தையும், போரினால் பெற்றோர்களை இழந்து ஆதரவற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படும் குழந்தைகளின் வலியையும் மையமாக வைத்து உருவாகியுள்ள திரைப்படம் ‘தாய்நிலம்’.
அபிலாஷ் ஜி.தேவன் எழுதி இயக்கியிருக்கும் இப்படத்தில் அமர் ராமச்சந்திரன் கதையின் நாயகனாக நடித்திருக்கிறார். போர் ஏற்படுத்தும் உயிரிழப்புகளையும், தாய்நாட்டை விட்டு வெளியேறி புதிய வாழ்க்கையைத் தேடும் ஈழத் தமிழர்களின் துயரங்களையும் ஒரு தந்தை மற்றும் மகளின் பயணத்தின் வழியாக உணர்வுப்பூர்வமாகச் சொல்லியிருக்கும் இப்படம் ரசிகர்களின் மனதைத் தொட்டதா, பார்ப்போம்.
2008-ம் ஆண்டு தமிழ் ஈழத்தில் இறுதிக்கட்டப் போர் நடைபெறும் சூழலில், தனது மனைவியை இழந்த அமர் ராமச்சந்திரன், தொடர்ந்து நிகழும் உயிரிழப்புகளைக் கண்டு அச்சமடைகிறார். தன்னையும் இழந்துவிட்டால் தனது மகள் அனாதையாகிவிடுவாளே என்ற கவலை அவரை வாட்டுகிறது. இதனால், தமிழகத்தில் இருக்கும் தனது மனைவியின் உறவினர்களிடம் மகளை ஒப்படைத்துவிட்டு, போர் முடிந்து நிலைமை சீரானதும் உயிருடன் இருந்தால் மீண்டும் மகளை அழைத்துக் கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்கிறார்.
அதன்படி, பல்வேறு தடைகளைக் கடந்து கடல் வழியாகத் தனது மகளுடன் தமிழகம் வரும் அவர், எதிர்பார்த்தபடி உறவினர்களிடம் மகளை ஒப்படைக்க முடியாமல் தவிக்கிறார். வேறு வழியின்றிச் சாலையோரத்தில் மகளுடன் வாழத் தொடங்கும் அவருக்கு, அங்கிருக்கும் சில மனிதர்கள் உதவிக்கரம் நீட்டுகிறார்கள். அவர்களின் உதவியால் மகளுக்கு அச்சமற்ற வாழ்க்கையையும் நல்ல எதிர்காலத்தையும் அமைத்துக் கொடுத்துவிடலாம் என்ற நம்பிக்கை அவருக்குள் துளிர்விடுகிறது.
ஆனால், தனது மகளின் எதிர்காலம் குறித்துக் கவலைப்பட்டு அவர் எதற்காக அஞ்சினாரோ, அதுவே இறுதியில் நிகழ்ந்துவிடுகிறது. அந்தத் தந்தைக்கும் மகளுக்கும் நேர்ந்தது என்ன என்பதையும், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் வலியையும் மனதை உருக்கும் விதத்தில் சொல்கிறது மீதிக்கதை.
தமிழ் ஈழத்தில் நடைபெற்ற இனப்படுகொலையையும், போரினால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் துயரங்களையும் பல திரைப்படங்கள் பதிவு செய்திருக்கின்றன. ஆனால், போர் முடிந்த பின்னரும் அதன் பாதிப்புகளிலிருந்து மீள முடியாமல் தவிக்கும் மக்களின் வாழ்க்கையையும், குறிப்பாகப் பெற்றோர்களை இழந்து ஆதரவற்ற நிலைக்குத் தள்ளப்படும் குழந்தைகளின் வலியையும் மையமாக வைத்துத் தனது கதையைச் சொல்லியிருக்கிறார் இயக்குநர் அபிலாஷ் ஜி.தேவன்.
ஒரு தந்தை தனது மகளின் எதிர்காலத்திற்காக எடுக்கும் முடிவும், தமிழகத்தில் அவர்களுக்குக் கிடைக்கும் மனிதநேய உதவிகளும் கதைக்கு நம்பிக்கையளிக்கின்றன. அகதிகள் என்ற அடையாளத்தைத் தாண்டி, அவர்களும் சக மனிதர்கள்தான் என்பதை உணர்த்தும் விதமாகப் பல கதாபாத்திரங்களை வடிவமைத்திருப்பது சிறப்பு. போர் என்பது உயிர்களைப் பறிப்பதோடு முடிந்துவிடுவதில்லை; அது குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தையும் கேள்விக்குறியாக்குகிறது என்ற கருத்தை இறுதிக்காட்சியின் மூலம் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.
காட்சிகளின் வழியாகவே உணர்வுகளைக் கடத்த முயற்சித்திருப்பது படத்தின் முக்கியமான பலம். அதே நேரத்தில், சில காட்சிகளை இன்னும் நேர்த்தியாகப் படமாக்கியிருக்கலாம் என்பதோடு, கதாபாத்திரங்களின் வெளிப்பாடுகளிலும் சில குறைகள் தென்படுகின்றன. இருப்பினும், படத்தின் மையக்கருவையும் அதன் வலியையும் பார்வையாளர்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதில் இயக்குநர் வெற்றி பெற்றிருக்கிறார்.
கதையின் நாயகனாக நடித்திருக்கும் அமர் ராமச்சந்திரன், போரால் பாதிக்கப்பட்ட ஒரு தந்தையின் தவிப்பையும், தனது மகளைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற போராட்டத்தையும் இயல்பான நடிப்பின் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார். குறிப்பாக, அச்சம், கவலை, எதிர்பார்ப்பு எனப் பல்வேறு உணர்வுகளைத் தனது முகபாவனைகளிலும் கண்களிலும் வெளிப்படுத்தி, கதாபாத்திரத்தின் வலியைப் பார்வையாளர்களுக்கும் கடத்துகிறார்.
அவரது மகளாகத் தமிழனி கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் நேஹா அமர், அதிகமான வசனங்கள் இல்லாமலேயே தனது நடிப்பால் கவனம் ஈர்க்கிறார். அச்சம் நிறைந்த கண்களும், சோர்வடைந்த முகமும் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் நிலையை நினைவூட்டுகின்றன. அவரது நடிப்பு படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான தருணங்களுக்கு வலு சேர்க்கிறது.
அகதிகளுக்கு ஆதரவுக்கரம் நீட்டும் மனிதராக வரும் பாலா சிங், மனிதநேயத்தின் அடையாளமாகத் திகழ்கிறார். துயரத்துடன் தமிழகத்திற்கு வரும் ஈழத் தமிழர்களுக்கு நம்பிக்கையளிக்கும் கதாபாத்திரத்தில் சிறப்பாக நடித்திருக்கிறார்.
மேலும், கடலில் தத்தளிப்பவர்களைக் காப்பாற்றும் மீனவர்கள், மனிதநேயத்துடன் நடந்துகொள்ளும் காவல் ஆய்வாளர், ஆட்டோ ஓட்டுநர்கள், உதவி செய்ய முன்வரும் எளிய மனிதர்கள், குழந்தையின் எதிர்காலத்திற்காகத் துணை நிற்கும் பள்ளித் தலைமை ஆசிரியர் எனப் படத்தில் இடம்பெறும் கதாபாத்திரங்கள் அனைத்தும் கதையின் நோக்கத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. சிறிய கதாபாத்திரங்களாக இருந்தாலும், மனிதநேயத்தின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்தும் வகையில் அமைந்திருக்கின்றன.
ஒளிப்பதிவாளர் பிரசாந்த் பிரணவத்தின் பணி எளிமையாக இருந்தாலும், கதையின் உணர்வுகளுக்கு ஏற்ற வகையில் அமைந்திருக்கிறது. ஈழத் தமிழர்களின் வலியையும், அகதிகளின் நிலையற்ற வாழ்க்கையையும் காட்சிகள் மூலம் உணர்த்தியிருக்கிறார். குறிப்பாக, கிளைமாக்ஸ் காட்சியில் சிறுமி கண்ணீருடன் முகத்தில் பவுடர் பூசிக்கொண்டு நடக்கும் தருணம், படத்தின் மையக்கருவை ஒரே காட்சியில் உணர்த்தும் வகையில் அமைந்திருப்பது பாராட்டுக்குரியது.
அவுசேப்பச்சன் இசை, கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளுக்கு உயிரூட்டுகிறது. வசனங்களால் வெளிப்படுத்த முடியாத வலியையும், ஏக்கத்தையும் அளவான பின்னணி இசையின் மூலம் உணர்த்தியிருக்கிறார். உணர்ச்சிகளை மிகைப்படுத்தாமல் காட்சிகளின் தன்மைக்கு ஏற்ப இசை அமைத்திருப்பது படத்திற்கு வலு சேர்க்கிறது.
படத்தொகுப்பாளர் டீஜோ பி.வர்க்கீஸ், காட்சிகளை மெதுவாக நகர்த்தியிருந்தாலும், கதையின் வலியைப் பார்வையாளர்களின் மனதில் ஆழமாகப் பதிய வைக்கும் வகையில் படத்தொகுப்பை அமைத்திருக்கிறார். சில காட்சிகளின் நகர்வில் தொய்வு தென்பட்டாலும், படத்தின் உணர்வுப்பூர்வமான நோக்கத்திற்கு அவரது பணி துணை நிற்கிறது.
போர் முடிந்தாலும், அது ஏற்படுத்திய காயங்கள் அவ்வளவு எளிதில் மறைந்துவிடுவதில்லை. குறிப்பாக, பெற்றோர்களை இழந்து ஆதரவற்ற நிலையில் தவிக்கும் குழந்தைகளின் வாழ்க்கையும் எதிர்காலமும் எத்தகைய கேள்விகளுக்கு உள்ளாகின்றன என்பதை மனதை உருக்கும் வகையில் சொல்லியிருக்கிறது ‘தாய்நிலம்’. சில காட்சிகளிலும் தொழில்நுட்ப அம்சங்களிலும் குறைகள் இருந்தாலும், மனிதநேயத்தையும் போரின் கொடுமைகளையும் அழுத்தமாகப் பதிவு செய்திருப்பது படத்தின் பலம். இறுதிக்காட்சியின் மூலம் உலகின் பல பகுதிகளில் போர்களால் பாதிக்கப்படும் குழந்தைகளின் நிலையைப் பார்வையாளர்கள் சிந்திக்க வைக்கும் ‘தாய்நிலம்’, மனதில் வலியையும் மனிதநேயத்தின் மீதான நம்பிக்கையையும் ஒருசேர விதைக்கும் திரைப்படம்.
