1980-களின் மெட்ராஸ் நகரத்தை பின்னணியாக வைத்து, ஊரையே மிரட்டும் ரவுடிக்கும், உலகத்தை அப்பாவித்தனமாக பார்க்கும் ஒரு சிறுவனுக்கும் இடையே உருவாகும் எதிர்பாராத உறவை மையமாக வைத்து உருவாகியிருக்கும் திரைப்படம் ‘பத்தா’. பிரியா அட்லீ தயாரிப்பில், பாலாஜி தரணிதரன் இயக்கத்தில், விஜய் சேதுபதி, லிஜோமோல் ஜோஸ் உள்ளிட்ட பலர் நடித்திருக்கும் இப்படம், வழக்கமான கேங்ஸ்டர் கதைகளில் இருந்து விலகி, ஒரு ரவுடிக்குள் இருக்கும் மனிதனை உணர்வுப்பூர்வமாக அணுகுகிறது. சாய் அபயங்கர் இசையமைத்திருக்கிறார்.
ஊரே பயப்படும் அளவுக்கு பெரிய ரவுடியாக இருக்கும் பத்தா, சாராய வியாபாரம் செய்வதோடு, கட்டப்பஞ்சாயத்து உள்ளிட்ட வேலைகளிலும் ஈடுபட்டு வருகிறார். மனைவி மற்றும் மகள் மீது பாசம் இருந்தாலும், அவர்களிடமும் தனது கோபத்தையே வெளிப்படுத்தும் பத்தாவின் வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத சம்பவம் ஒன்று நடக்கிறது.
ஒரு சிறுவனால் மூடப்பட்ட பள்ளியின் கழிவறைக்குள் பத்தா சிக்கிக் கொள்கிறார். வெளியே வந்தால் தன்னை அடைத்து வைத்தவரை கொன்றுவிடுவேன் என்று ஆவேசமாக இருக்கும் அவர், அந்த இடத்தில் பல நாட்கள் அடைபட்டு கிடக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்படுகிறது. தன்னை அடைத்து வைத்தது யார் என்பது தெரியாமல் தவிக்கும் பத்தா, அதே சிறுவனுடன் எதிர்பாராத விதமாக நெருக்கமாகவும் பழகுகிறார்.
ஆனால், தன்னை அடைத்து வைத்திருப்பது அந்த சிறுவன்தான் என்பது தெரிய வந்தால் என்ன நடக்கும்? ஊரையே அச்சுறுத்தும் ஒரு ரவுடி, ஒரு சிறுவனின் முன்னிலையில் மட்டும் தனது கோபத்தையும் கம்பீரத்தையும் இழக்கும் சூழ்நிலை ஏன் உருவாகிறது? அந்தச் சிறுவனுக்கும் பத்தாவுக்கும் இடையே உருவாகும் உறவு அவரது வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது? என்பதுதான் படத்தின் மீதிக்கதை.
கதையின் மிகப்பெரிய சுவாரஸ்யமே பத்தாவுக்கும் சிறுவனுக்கும் இடையே உருவாகும் உறவுதான். ஒருபுறம் அனைவரும் பயப்படும் ரவுடி, மறுபுறம் எதையும் அப்பாவித்தனமாக அணுகும் சிறுவன் என இருவரின் குணாதிசயங்களும் முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருப்பதால், அவர்களுக்கிடையே நடக்கும் சம்பவங்கள் சில இடங்களில் சிரிக்கவும், சில இடங்களில் நெகிழவும் வைக்கின்றன.
ரவுடி கதையை வழக்கமான ஆக்ஷன், பழிவாங்கல், வன்முறை என்ற பாதையில் நகர்த்தாமல், ஒரு மனிதனின் மனதுக்குள் ஏற்படும் மாற்றத்தை மையமாக வைத்து இயக்கியிருக்கிறார் பாலாஜி தரணிதரன். பத்தா என்ற கதாபாத்திரம் வெளியில் எப்படிப்பட்ட மனிதராக இருக்கிறார் என்பதைக் காட்டுவதைவிட, தனிமையில் சிக்கும்போது அவருக்குள் இருக்கும் இன்னொரு மனிதனை மெல்ல வெளிக்கொண்டு வருகிறார். குறிப்பாக சிறுவனுடனான உறவு மூலம் பத்தாவின் மனநிலையிலும் வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் விதத்திலும் ஏற்படும் மாற்றத்தை இயல்பாக பதிவு செய்திருப்பது இயக்குநரின் பலம்.
அதேநேரம், மிகவும் எளிமையான கதைக்கருவை முழுநீளப் படமாக நகர்த்துவதால், சில இடங்களில் திரைக்கதை சற்று மெதுவாக பயணிக்கிறது. குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் பெரிய அளவிலான திருப்பங்கள் இல்லாமல் கதை நகர்வது படத்தின் வேகத்தை குறைக்கிறது. பத்தாவின் கடந்த காலத்தை விளக்கும் சில காட்சிகளும் கதையின் ஓட்டத்திற்கு சற்று தடையாக அமைகின்றன. இன்னும் அழுத்தமான காட்சிகளுடன் திரைக்கதையை சற்று கச்சிதமாக அமைத்திருந்தால் படத்தின் தாக்கம் கூடுதலாக இருந்திருக்கும்.
பத்தா கதாபாத்திரத்தில் விஜய் சேதுபதி வழக்கம்போல் தனது நடிப்பால் கவனிக்க வைக்கிறார். மிரட்டலான ரவுடியாக இருக்கும் காட்சிகளில் அவரது உடல்மொழியும், வசன உச்சரிப்பும் 1980-களின் கதாபாத்திரத்திற்கு பொருத்தமாக இருக்கிறது. அதேசமயம், தனிமையில் சிக்கி பயப்படுவது, கோபப்படுவது, வெளியே வருவதற்காக கெஞ்சுவது, சிறுவனிடம் பாசம் காட்டுவது என கதாபாத்திரத்தின் பல்வேறு உணர்வுகளையும் இயல்பாக வெளிப்படுத்துகிறார்.
பத்தாவின் மனைவியாக வரும் லிஜோமோல் ஜோஸ், தனது கதாபாத்திரத்திற்கு தேவையான உணர்வை இயல்பான நடிப்பின் மூலம் கொடுத்திருக்கிறார். குறிப்பாக கணவன் மற்றும் குடும்பம் சார்ந்த காட்சிகளில் அவரது நடிப்பு கதைக்கு வலு சேர்க்கிறது. ஆனால், விஜய் சேதுபதியையும் தாண்டி சிறுவன் சாய் பிரித்விராஜ் கவனம் ஈர்க்கிறார். பயம், பதற்றம், குறும்பு, பாசம் என ஒவ்வொரு உணர்வையும் மிகவும் இயல்பாக வெளிப்படுத்தியிருப்பது பாராட்டுக்குரியது. பத்தாவுக்கும் சிறுவனுக்கும் இடையிலான காட்சிகளுக்கு அவரது நடிப்பு முக்கிய காரணமாக அமைந்திருக்கிறது.
1980-களின் மெட்ராஸ் நகரத்தை கண்முன் கொண்டு வருவதில் ஒளிப்பதிவாளர் எஸ்.கே. செல்வகுமாரின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது. அக்காலகட்டத்தின் தோற்றம், உடைகள், வீடுகள் மற்றும் சுற்றுப்புறங்களை காட்சிகளுக்குள் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள். சாய் அபயங்கரின் பாடல்கள் மற்றும் பின்னணி இசையும் படத்தின் நகைச்சுவை மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளுக்கு துணை நிற்கின்றன.
ஒரு ஊரையே மிரட்டும் ரவுடி, ஒரு சிறுவனால் எதிர்பாராத சூழலில் சிக்கிக் கொள்ளும்போது, அந்தச் சம்பவம் அவனுக்குள் இருக்கும் மனிதனை எப்படி வெளிக்கொண்டு வருகிறது என்பதையே ‘பத்தா’ சுவாரஸ்யமாகவும் உணர்வுப்பூர்வமாகவும் சொல்கிறது. சில இடங்களில் மெதுவான திரைக்கதையும், இன்னும் அழுத்தமாக சொல்லப்பட்டிருக்க வேண்டிய காட்சிகளும் குறையாக இருந்தாலும், விஜய் சேதுபதியின் மாறுபட்ட நடிப்பும், சிறுவனுடனான அவரது எதிர்பாராத பாசப்பிணைப்பும் படத்தை ரசிக்க வைக்கிறது.
