கர - விமர்சனம்

தமிழ் திரையுலகில் தனுஷ் என்ற பெயரே ஒரு தனிப்பட்ட ஈர்ப்பு சக்தி. அவர் திரையில் தோன்றும் தருணம் முதல் கடைசி காட்சி வரை கண்களை விலக்க முடியாத ஒரு மந்திரம் உண்டு. அந்த மந்திரம் மிகவும் வலுவாக வெளிப்படுவதை "கர" படத்தில் காணலாம். விக்னேஷ் ராஜாவின் இயக்கத்தில் உருவான இந்தப் படம், 1991-ம் ஆண்டு ராமநாதபுரத்தின் மண்வாசனையோடு நம்மை அழைத்துச் செல்கிறது.

வளைகுடார் போர் காலகட்டத்தில் எண்ணெய் தட்டுப்பாடு, விவசாயிகளின் கடன் சுமை, வங்கி ஜப்தியின் வலி என்று ஒரு சாமானிய மனிதனின் போராட்டத்தை திரையில் கொண்டு வருகிறது இப்படம். கரசாமி என்ற கதாநாயகன் தன் குடும்பத்தையும் ஊரையும் காப்பாற்ற ஒரு தைரியமான முடிவெடுக்கிறான். இது ஒரே நேரத்தில் ஹீஸ்ட் த்ரில்லராகவும், குடும்ப உணர்வு படமாகவும் இரட்டை முகம் காட்டுகிறது.

தனுஷ் இந்தப் படத்தின் ஆன்மா. கோபம், வருத்தம், அன்பு, உறுதி என ஒவ்வொரு உணர்வையும் கண்களாலும் உடல்மொழியாலும் வெளிப்படுத்தும் விதம் அசாத்தியம். ராமநாதபுரத்தின் உள்ளூர் பேச்சு வழக்கை அவர் கையாளும் இயல்பு படத்தை மிகவும் நம்பகமாக்குகிறது. மமிதா பைஜு தன் கதாபாத்திரத்தில் இயல்பான நடிப்பை வழங்கியுள்ளார். கே.எஸ்.ரவிக்குமார், சுராஜ் வெஞ்சரமூடு, ஜெயராம் ஆகியோர் தங்கள் அனுபவத்தால் படத்திற்கு ஆழம் சேர்க்கிறார்கள்.

90-களின் கிராம வெயிலையும் கரடுமுரடான வாழ்க்கையையும் ஒளிப்பதிவு மிகவும் உயிரோட்டமாக பதிவு செய்துள்ளது. ஜி.வி.பிரகாஷின் பின்னணி இசை காட்சிகளுக்கு பதற்றத்தையும் உணர்வையும் சேர்க்கிறது. 40 ஏக்கரில் உருவான கலை இயக்கம் காலகட்டத்தை அப்படியே கண்முன் கொண்டு வருகிறது.

தனுஷின் தோளில் தங்கியிருக்கும் ஒரு நேர்மையான படம். முதல் பாதியின் உணர்வு-த்ரில் கலவை மிகவும் கவர்ச்சிகரமாக இருக்கிறது. தனுஷ் ரசிகர்களுக்கு இது கட்டாயம் பார்க்க வேண்டிய படம். மற்றவர்களுக்கும் ஒரு தரமான தியேட்டர் அனுபவம் தரும். 90-களின் கிராம வாழ்க்கை, மனித உறவுகள், தியாகம் ஆகியவற்றை விரும்புவோர் இப்படத்தை ரசிப்பார்கள்.

மண்ணின் மணம் மாறாத ஒரு கதை — தனுஷின் இதயம் கொண்ட நடிப்பில்