டியர் ரதி - விமர்சனம்

காதலின் சிக்கலான உணர்வுகளையும், சமூகத்தின் அழுத்தங்களையும் பாலியல் தொழிலின் பின்னணியில் ஆராயும் ஒரு பிளாக் காமெடி டிராமா இந்த ‘டியர் ரதி’. சிறு வயது பயம் காரணமாக பெண்களிடம் பழகத் தயங்கும் ஒரு இளைஞனின் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் எதிர்பாராத திருப்பம், அவனை ஒரு பாலியல் தொழிலாளியுடன் இணைக்கிறது – இதுவே கதையின் மையம். இயக்குநர் பிரவீன் கே.மணி, காதல், காமம் மற்றும் சமூக நீதி குறித்து தைரியமான கருத்துகளை முன்வைக்க முயல்கிறார்.

சிறு வயதிலிருந்தே பெண்களிடம் பேசுவதற்கு பயப்படும் நாயகன் சரவண விக்ரம், இதனால் இரண்டு காதல்களை இழக்கிறார். இந்த பயத்தை போக்க நண்பர் அவரை பாலியல் தொழில் இடத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறார். அங்கு சந்திக்கும் பாலியல் தொழிலாளி ஹஸ்லி அமான் மீது ஈர்ப்பு ஏற்பட, அவருடன் ஒரு முழு நாள் செலவழிக்க விரும்புகிறார். ஹஸ்லியும் சம்மதிக்க, இருவரும் தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்குகின்றனர். அதேசமயம், ஹஸ்லியை ஒரு பெரும் கூட்டம் தேடி வருகிறது.

இந்த ஒரு நாள் பயணம், தேடுதல் சவால், ஹஸ்லியின் உண்மை அடையாளம் மற்றும் அவர் எதிர்கொள்ளும் குழப்பங்கள் என்பதை பிளாக் காமெடி ஸ்டைலில் சொல்வதே 'டியர் ரதி'.

நாயகனாக சரவண விக்ரம், தொலைக்காட்சி அனுபவத்தால் வசனங்களை சரளமாக உச்சரிக்கிறார். படம் முழுவதும் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், அவ்வப்போது கேமராவை நோக்கி பேசுவது 'நடிப்பு கொஞ்சமாவது செய்யுங்கள்' என தோன்ற வைக்கிறது. ஆனால், கதாபாத்திரத்தின் வரம்புகளால் அவரது திறமை வீணாகிறது – பரிதாபம் தான்.

நாயகியாக ஹஸ்லி அமான், பேரழகி இல்லை என்றாலும் எளிய அழகும் கண்களின் வசீகரமும் கவர்கின்றன. பாலியல் தொழிலாளி ரதியாக தன் பங்கை திறம்பட நிறைவேற்றியிருக்கிறார்.

வில்லனாக ராஜேஷ் பாலச்சந்திரன், காமெடி கலந்த மிரட்டலுடன் வருகிறார். ஆனால், அறிமுகக் காட்சியிலேயே 'யார் இவர்?' என யோசிக்க வைத்து, பின்னர் சம்பந்தமில்லாத பேச்சுகளால் வில்லன் என திணிக்கிறார். பிளாக் காமெடி என்பது புரிகிறது, ஆனால் சிரிக்க வைக்கும் முயற்சிகள் எல்லாம் வீண் – தியேட்டரில் சிரிப்பு சத்தம் இல்லை.

புதுமுகங்கள் சாய் தினேஷ் பத்ராம் (காட்வின்) மற்றும் யுவராஜ் சுப்பிரமணியம் (ஷெரிப்) தங்கள் கதாபாத்திரங்களில் கவனம் ஈர்க்க முயல்கின்றனர், ஆனால் பெரிய தாக்கம் இல்லை.

ஒளிப்பதிவாளர் லோகேஷ் இளங்கோவன், தனித்துவமான வண்ணங்கள் மற்றும் கோணங்களால் படத்தை உயர்த்துகிறார். பிளாக் காமெடி உணர்வை திறம்பட கொடுக்கிறது.

எம்.எஸ். ஜோன்ஸ் ரூபர்ட்டின் இசை: பாடல்கள் கவனம் பெறவில்லை, ஆனால் பின்னணி இசை கதையோடு ஒட்டி கவர்கிறது.

படத்தொகுப்பாளர் பிரேம்.பி, வசனக் காட்சிகளை கையாண்டாலும், கதையின் மையம் தெளிவில்லாததால் பார்வையாளர்களை குழப்புகிறார்.

இயக்குநர் பிரவீன் கே.மணி, காதல் பாடம் எடுக்க முயல்கிறார், ஆனால் அது கணக்கு பாடம் போல் சிக்கலாகிறது. காதல், காமம் என தொடங்கி, பாலியல் தொழில் வரலாறு, பிரிட்டிஷ் சட்டங்கள் என விரிவாக்குகிறார். இந்தத் தொழிலுக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் ஆதரவு நிலைப்பாடு பாராட்டத்தக்கது, ஆனால் திரைக்கதையில் திணிக்கப்பட்டது போல் இருப்பது படத்தை தொய்வடையச் செய்கிறது.

பிளாக் காமெடி காட்சிகளில் நடிகர்கள் போட்டி போட்டாலும், உடல் மொழியும் நடிப்பும் சிரிக்கத் தூண்டவில்லை – பெரும் பலவீனம்.

காதல் உணர்வை சொல்லால் புரிய வைக்க முடியாது, அனுபவித்தால் மட்டுமே என்பது உண்மை. ஆனால், டைட்டில் கார்டிலிருந்தே பக்கம் பக்கமாக பிரச்சாரம் செய்கிறார் இயக்குநர். திரைக்கதை நேர்கோட்டில் செல்லாமல் குழப்பத்தில் நகர்கிறது. இறுதியில் நாயகியின் அடையாளமும் மனநிலையும் தெளிவில்லை.

இருந்தாலும், சில இடங்களில் காதல் கருத்துகள் ரசிக்க வைக்கின்றன. சூழ்நிலை எதையும் சாத்தியப்படுத்தும் என்பதை சொல்லியிருப்பது நன்று. காதலை மட்டும் மையமாக வைத்திருந்தால், அனைத்து தரப்பினரையும் கவர்ந்திருக்கும். தற்போது, நல்ல முயற்சி ஆனால் குழப்பமான அனுபவம்.